Revalidatieverhaal: 'Ik heb het gevoel dat ik een nieuw leven gekregen heb.'

Een jaar geleden kreeg Lotte plotseling hoge koorts en hevige pijn rond haar oor. In eerste instantie dacht ze dat het een oorontsteking was. Ze bleef een dagje thuis en de volgende dag, onderweg naar haar werk, viel ineens de helft van haar gezicht uit. 'Ik belde de huisarts, en die zei meteen: je mag niet zelfstandig komen. Een vriendin heeft me naar de praktijk gebracht en van daaruit werd ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.'

In het ziekenhuis volgden talloze onderzoeken. Een hersenbloeding werd uitgesloten en er werd via haar rug hersenvocht afgenomen. Dat moest op kweek worden gezet en intussen mocht ze naar huis. ‘Ze zeiden dat ik buiten levensgevaar was en dat de aangezichtsverlamming vanzelf zou herstellen. Maar ik voelde: dit klopt niet. Ik kon niet meer eten of drinken, en mijn lichaam voelde als één groot alarmsignaal. Toen ik onder de douche in elkaar zakte, werd ik opnieuw met de ambulance opgehaald. Dat was heel eng. Mijn lichaam werkte totaal niet meer mee.’

Na nieuwe onderzoeken ontdekten artsen dat het ging om het Varicellazostervirus, dat een ontsteking veroorzaakte in haar hersenvocht en haar zenuwstelsel aantastte. ‘Vanaf dat moment werd het iets rustiger, omdat er eindelijk duidelijkheid was. Maar de weken die volgden waren zwaar. Ik kreeg een delier, een soort ziekenhuispsychose. Ik dacht echt dat ik doodging. Het werd zwart in mijn hoofd. Ik kon geen beelden meer maken. Ik dacht: dit is het einde, volgens mij zweef ik er nu tussenin. Het was heel naar en ik weet nog dat ik dacht: maar dit klopt toch niet? Ik ben toch veel te jong? Het stopt toch niet zó? Tegelijkertijd had ik op die diepste momenten ook de meest heldere ervaringen van mijn leven. Ik voelde een wit licht door mijn lichaam trekken en dat gaf me het gevoel dat ik weer terug in het leven werd getild.’

Lotte verbleef uiteindelijk acht weken bij Reade. In het begin kon ze nauwelijks tien minuten in een stoel zitten of zelfstandig douchen. ‘Elke prikkel was te veel: geluid, licht, zelfs water op mijn huid. Ik moest opnieuw leren luisteren naar mijn lichaam, iets waar ik nooit goed in was geweest. Dankzij de fysiotherapie, ergotherapie en psychomotorische therapie leerde ik stap voor stap omgaan met mijn grenzen. Wat ik indrukwekkend vind is dat alle behandelaren goed met elkaar communiceren en de sessies zorgvuldig voorbereiden. Die aandacht deed me goed.’

Langzaam ging het beter. Ze leerde weer lopen met een rollator, deed voorzichtig mee aan yoga en zwemmen, en kreeg veel steun van familie en vrienden. ‘Ik ben enorm dankbaar voor de liefde en zorg die ik heb ontvangen. Ik heb geleerd dat ik mag vertrouwen op anderen, en dat ik zelf veel sterker ben dan ik dacht.’

Toch blijft het dagelijks leven een uitdaging. 'Ik zit nu in het tweede jaar van mijn herstel en ben er nog niet. Ik kan maximaal vier uur per dag werken en moet daarna rusten. Ik heb nog weinig reserves: Als ik ziek word of griep krijg, lig ik meteen volledig onderuit. Fulltime werken zit er waarschijnlijk niet meer in. Dat vind ik soms moeilijk, zeker omdat ik alleen ben en financieel mijn eigen zekerheid moet waarborgen. Maar ik probeer ook hierin vertrouwen te hebben: het komt goed.'

Wat Lotte vooral heeft meegenomen uit deze periode, is een nieuw bewustzijn. ‘Het voelt alsof ik een nieuw leven gekregen heb. Ik heb ervaren dat controle een illusie is, en dat ik me beter kan richten op liefde en dankbaarheid. Het heeft me uit een systeem getrokken waarin ik eigenlijk niet gelukkig was. Ik voel nu: ik doe ertoe, ik hoor hier. Dat besef is een geschenk.’