Revalidatieverhaal: 'Elke stap die ik zet, elke trap die ik oploop: het zijn allemaal cadeautjes.’
Obbe Groenhout is architect, jazzdrummer en liefhebber van filosofie. Wat begon als een medische controle, eindigde in een herseninfarct tijdens zijn herstel van een openhartoperatie. In dit interview blikt hij terug op zijn intensieve revalidatie bij Reade, de confrontatie met kwetsbaarheid, en hoe zijn perspectief op geluk, maakbaarheid en relaties ingrijpend veranderde.
“Ik heb geleerd te leven met wat is. Count your blessings.”Obbe Groenhout
Van ontwerper tot cliënt
‘Toen mijn architectenbureau het gebouw eind jaren zeventig ontwierp, had ik niet kunnen denken dat ik hier ooit zelf zou revalideren,’ vertelt Obbe. Na een toevallige ontdekking van een verstopping in zijn aortaboog, onderging hij een openhartoperatie. Op de uitslaapkamer kreeg hij een herseninfarct. ‘Ik lag op de beste plek denkbaar: ik werd al gemonitord.’
Door het infarct ontstond neglect, wat betekende dat hij de linkerhelft van zijn gezichtsveld niet meer automatisch waarnam. ‘Ik wist al dat Reade een goed revalidatieklimaat bood, maar nu heb ik dat ook als cliënt ervaren.’
Wat is neglect?
Bij neglect zijn mensen zich niet bewust van een deel van hun omgeving. Met andere woorden, voor hen bestaat de wereld om hen heen voor een gedeelte niet. Zij kunnen hun aandacht niet richten op mensen of dingen die zich in dat ‘niet bestaande’ gedeelte bevinden. Neglect kan voor de omgeving duidelijk worden doordat iemand bijvoorbeeld veel botst, het bord maar half leegeet, of spullen in een gedeelte van de ruimte niet kan terugvinden.
De revalidatie: fysiek en mentaal
Hoewel hij het gebouw als vriendelijk en laagdrempelig ervoer, voelde de opname, in het begin, als een gevangenis. ‘Je kunt je eigen gang niet gaan. Aankleden was moeilijk, veters strikken lukte niet.’
Zijn dagen bestonden uit een strak schema van therapie: grote en fijne motoriek, balans, traplopen, psychologische gesprekken en groepsfitness. ‘Het was gewoon een werkdag. Hard werken.’
Obbe herinnert zich ook het sociale aspect. ‘Je zit met mensen uit alle hoeken van de samenleving, alle beroepen.’
Stapsgewijs herstel
Zijn mobiliteit keerde stap voor stap terug. ‘Ik begon in een rolstoel, daarna een rollator, en ineens was die ook weg. “Die is nodig voor een ander”, zeiden ze. Toen moest ik wel gaan lopen. Overigens denk ik dat dat een trucje was. Maar het hielp wel. Nu loop ik redelijk.’
Fietsen was lastiger, mede door zijn neglect. ‘Ik kreeg les in het Vondelpark. Maar mijn eigenwijsheid zat me soms in de weg.' Wel kon hij dankzij Reade tijdelijk binnen golfen, tegen een net in de gymzaal. ‘Dat was in no time geregeld. Geweldig.’
Wel kon hij dankzij Reade tijdelijk binnen golfen, tegen een net in de gymzaal. ‘Dat was in no time geregeld. Geweldig.’
Reflectie: aanvaarding, relaties en geluk
Het zwaarste was volgens Obbe het besef dat hij niet meer de oude is en waarschijnlijk nooit meer zal zijn. ‘Je moet aanvaarden dat het leven niet maakbaar is. Ik dacht vroeger: als je hard werkt, komt het goed. Vergeet het maar. Geluk is afhankelijk van toeval en gunstige omstandigheden.’
Zijn kijk op geluk veranderde: ‘Op het moment dat je probeert gelukkig te zijn, ben je het niet. Je moet het gewoon zijn, als het zich aandient.’
Ook zijn relatie veranderde. ‘Mijn vrouw en ik waren altijd gelijkwaardig. En nu ben ik fysiek en deels geestelijk afhankelijk. Dat is wennen voor ons allebei. Gelukkig ben ik met een fantastische vrouw getrouwd. Maar ik ben niet meer de James Bond van toen ze me leerde kennen.’
Verrijking: mildheid en acceptatie
Toch ervaart Obbe ook een verrijking. ‘Ik ben milder geworden, ook naar mijn kinderen toe. Minder de regelneef, meer geduld.’
Het optreden als jazzdrummer moest hij opgeven: noten lezen gaat te snel. ‘Maar ik heb genoten van het podium, van het samenspelen.’
Slot: afscheid en dankbaarheid
Het ontslag uit Reade voelde abrupt. ‘Plots was het klaar. Terwijl ik nog middenin fietslessen en gesprekken met de psycholoog zat.’
Hij had graag verder willen trainen in de gymzaal. ‘Want ik vond het wel een leuke aanpak. Beetje competitieve oefeningen, muziek erbij. Maar daar was geen ruimte of geld voor. Jammer. Het hele traject was zo positief, behalve het einde. Ik was ook nog niet echt klaar met mijn gesprekken met de psycholoog.'
Toch overheerst dankbaarheid. ‘De medewerkers van Reade combineren vakkennis met oprechte zorgzaamheid. Dat vind je zelden. Ook waren de artsen zeer begaan met de huiselijke situatie.’
Tot slot zegt hij: ‘Ik heb geleerd te leven met wat is. Count your blessings. Elke stap die ik zet, elke trap die ik oploop: het zijn allemaal cadeautjes.’
